iBolk!

http://m.volkskrant.nl/article/3184/2850481/Warren-Buffett-Miljardairs-zijn-genoeg-vertroeteld-.html

WikiLeaks publiceerde tot nu toe slechts 1% van alle berichten. WikiLeaks gaf tot nu toe 2.628 berichten vrij, maar heeft er 251.287 in bezit….

Volgens Volkskrant-redacteur Martin Sommer dient  het eerste slachtoffer zich al aan.. Ofwel, hoe een paar Wikileaks-kabels de kneuterigheid van de Haagsche lulligheid fijnzinnig blootlegde…

Inmiddels is duidelijk dat de Palestinian Papers Wikileaks voorlopig zal doen verbleken tot het clubblad van FC Whocares. De komende weken zal het wedijveren op de voorpagina’s worden welke van deze onthullingen de meeste aandacht zal weten te kapen.

Daarnaast wordt eveneens de verwachting gewekt dat ons onthullingen uit andere hoek (Azië?) te wachten staan…

Kwam bij het opschonen van mijn Google-docs een stuk tekst tegen wat ik ongeveer 5 jaar geleden schreef. Zie het maar als een vingeroefening van een reeds lang vervlogen schrijvers-aspiratie…

Loomheid

Loom sleept de dag zich voort. Ik scharrel wat rond het huis en doe de kleine klusjes die te lang zijn blijven liggen en toch gedaan moeten zijn voordat over twee dagen de dagen van Tet aanbreken. Het nieuwjaarsfeest wordt sinds mensenheugenis aangegrepen om het huis een goede opknapbeurt te geven, teneinde de geesten van de voorouders voor het komende jaar mild te stemmen. Zo ook het huis van moeder.

Nadat ik de wanden van de keuken heb voorzien van een nieuwe laag mintgroene latex ga ik op zoek naar een bamboeladder om het tl-licht te vervangen. Hoewel ik het van huis uit heb meegekregen, merk ik te veel te zijn verwesterd om de standaard tl-verlichting in het gehele huis sfeervol te vinden. In combinatie met de veelgebruikte koele mintkleuren doet het witte tl-licht niet minder koel aan, wat op zich niet ongebruikelijk is, gezien het klimaat.

Het is als of na de Tet-viering, wat benevens het nieuwe maanjaar tevens de aanloop naar de hete maanden inluidt, een knop wordt omgezet die de stad in één keer 10 graden verder opwarmt. Was het voorheen nog redelijk aangenaam vertoeven onder de hoge acacia’s die weerzijden van de wijde lanen flankeren, na Tet bieden zelfs deze geen bescherming meer tegen de onbarmhartige hitte. Dit jaar is de hitte zelfs eerder ingevallen. Als ik de ladder uit zijn bergplaats heb gehaald en de tl-buizen in de keuken en de woonkamer heb verwisseld gutst het zweet van mijn lichaam. Ik besluit het overige tl-licht even te laten wat het is, bedien mezelf met emmers van een koel stortbad en kleed me om om verkoeling te gaan zoeken aan de oevers van de Saigon-rivier op Thanda-eiland in het noordoosten van de stad.

Ik vraag Jung, de Honda Om, mij er naar toe te brengen met zijn Honda Dream. We komen een prijs overeen van 30.000 dong, wat eigenlijk 10.000 te duur is, maar ik heb geen zin om daar over te gaan soebatten. Niet in het minst omdat ik op de meest onmogelijke tijden een beroep op hem kan doen. Ik stap achterop het hete zwarte zadel en we gaan op weg.

Via duong No Trang Long en Vo Thi Sau bereiken we de buitenwijk van Binh Thanh district waar de bebouwing overgaat in, wat ik altijd noem, typische socialistische jaren-70 Oostblok-hoogbouw of DDR-bunkers. Groot, vormeloos en grijs. Tussen twee flatgebouwen staat een oude verlaten draaimolen doelloos te wachten op de Tet-festiviteiten die komen gaan. Kinderen spelen op straat en trappen onder luid gejoel hun shuttlecocks over en weer. Een oude dame tracht bij een stoplicht haar sigaretten aan mij te slijten, haar tanden pikzwart van de consumptie van betelnoten. Helaas voor haar heb ik het roken ruim twee jaar geleden opgegeven. Niet dat dit veel helpt in Saigon, de luchtvervuiling is er door het toegenomen gemotoriseerd verkeer dramatisch en ieder weldenkend mens die het zich veroorloven kan draagt een masker tegen uitlaatgassen en stof.

Na een aantal kilometers wordt het landschap groener en de bebouwing lager. We hotsebotsen over de harde kleipaadjes tussen wat eens een rijstveld was en een dragon-fruit-plantage.. Eindelijk bereiken we de plaats van bestemming. Ik betaal Jung zijn gage en vraag hem mee te komen om wat af te koelen aan de waterkant. Iets dat hij met graagte accepteert.

We gaan zitten op het terras aan het water op de hoek van het eiland en kijken stil uit over de rivier. Jung haalt een pakje Bastos Rouge uit zijn gescheurde borstzak, steekt een sigaret op en inhaleert gretig. Ik bekijk zijn handen, die zwart zijn van vuil en zon. Hoewel hij weet dat ik niet meer rook, weerhoudt hem dat er niet van mij ook een sigaret aan te bieden. Ik bedank beleefd met een lach; ik weet dat zijn beleefdheid hem bijkans verplicht mij een sigaret aan te bieden.

Ik bestel een chan rhum. De sterke Vietnamese rum, aangelengd met citroensap en suiker is de ultieme dorstlesser bij deze weersgesteldheid en dat is precies waar mijn lichaam op dit moment naar verlangt. Ik vraag Jung wat hij wil drinken en hij besteld een caphe da, een zwarte ijskoffie. De serveerster neemt de bestelling routineus op en vertrekt zonder een woord..

Zwijgend kijken we over de rivier uit en genieten beiden van de stilte. In de verte vaart een sleepboot sloom onder de brug door die Highway 1 door de stad leidt. De geluiden van de stad lijken hier zover weg en versmelten samen met de dromerige muziek die het terras omlijsten. Het is al ruim na vijven en de zon begint gestaag de einder te naderen. De lucht kleurt oranje, roze en paars en geeft het terras een bijzondere gloed.

Een paar tafeltjes verder zitten een paar studentes. De stralend witte ao dai’s, de traditionele lange zijden gewaden, lijken de kleuren van de avond vloeiend op te nemen met een haast kameleonistische perfectie. Ik vergaap me aan de pracht ervan en betrap mezelf erop dat ik één van hen wel erg lang aankijk. Ze heeft haar lange haar opgestoken en haar grote ronde ogen trekken mij als magneten aan. Ik blijf het fascinerend vinden dat Vietnamezen, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Japanners, Chinezen en Koreanen ontzettend ronde ogen hebben, die ineens tot spleetjes kunnen vernauwen. Ik probeer me te herinneren wanneer ik verliefd ben geworden op dit land. Was het bij aankomst, of reeds lang daarvoor? Ik moet het antwoord, vrees ik, schuldig blijven.

Als ik ontwaak uit mijn trance bemerk ik dat zij mij eveneens breed glimlachend zit aan te kijken en hoor ik Jung naast mij grinniken. Ik glimlach verlegen terug en enigzins beschaamd draai ik me weg en richt mijn aandacht weer op het tafereel onder de brug. De sleepboot heeft inmiddels een groter exemplaar aan de achtersteven hangen en gezamenlijk verdwijnen zij onder begeleiding van de ondergaande zon richting zee. Het geluid van de hoorn vervult me met een gevoel van nostalgie en onbestemdheid. Het is alsof een trekker in mijn gedachten wordt overgehaald die een raderwerk in gang zet. Een gevoel van onrust bekruipt me.

Ik drink mijn glas leeg en bestel meteen een nieuwe. De avond valt en het geluid van de krekels begint het gemompel van de terrasbezoekers te overstemmen. Terwijl het water roze-rood begint te kleuren door de kleuren van de lucht, staar ik over het water… Ik kijk opzij en zie dat Jung de ogen gesloten heeft en luister kort naar zijn slome, regelmatige ademhaling. De meisjes in de witte ao dai’s zijn intussen verdwenen merk ik met een vreemd gevoel van spijt..

Ik drink mijn glas weer leeg neem mijn besluit. Na de dagen van Tet ga ik de stad uit om de hitte en de sleur te ontvluchten…. Ik realiseer mij dat ik veel te lang ben blijven hangen en dat ik er dringend op uit moet.

Ik ga weer op pad, dat is zeker. Ik weet alleen nog niet waar het mij brengen zal…

De tijd zal het leren…

Afgelopen weekend (ja ik weet het, het is alweer weekend en ik ga zo al weer naar de film) The American van Anton Corbijn gekeken.

Ik ben al jaren fan van Corbijn, de fotograaf welteverstaan. Van Corbijn de regisseur had ik nooit iets gezien. Control, over het leven van Joy Division-frontman Ian Curtis, heb ik tot mijn schande nog steeds niet bekeken. Hoog tijd dus.

Dessalniettemin, of wellicht juist daarom, wilde ik zijn tweede film The American dan ook liever op het witte doek zien voor deze weer uit de bioscopen zou zijn verdwenen.

Het is een mooie film, met George Clooney in de rol van een Amerikaan van onbestemde origine, die vanuit Zweden noodgedwongen de wijk moet nemen naar het platteland van Italie en daar in diverse verwikkelingen verzeild raakt. Vreemd genoeg is het script volledig ondergeschikt aan de film, al is dat in geval van een fotograaf van het caliber Corbijn uiteraard ook weer niet zo verwonderlijk.

U begrijpt; deze film wordt gedragen door de beelden. Loodgrijze Zweedse scenes, kleurrijke Romeinse beelden, onbestemd verlichte Italiaanse dorpjes en schilderachtige Toscaanse vergezichten.

Voeg daaraan toe een tweetal actrices als Thekla Reuten en Violante Placido en het beeld is compleet.

The American is vooral een mooie film, maar ik vrees niet een die internationaal zal beklijven. Van de fotograaf Corbijn ben ik nog steeds fan, of ik van regisseur Corbijn net zo’n fan word zal moeten blijken. Een liefhebber ben ik alvast wel.

Playbook. Beetje rare naam voor een tool die de zakelijke markt moet gaan bedienen, maar he!: hij is er wel, de BlackBerry tablet.

Duurt nog even voor ie in NL op de markt is, niet voor maart 2011 in ieder geval. Ook de prijs is nog niet bekend. Met een beetje geluk heb ik volgende week een testexemplaar in huis, eens zien hoe de integratie met BES 5.0 zich zal doen laten gelden.

Mooi apparaat met flash-ondersteuning, HD-camera’s aan de voor- en achterzijde (videoconferencing) en intern geheugen van 1GB.. Volledige integratie met BES 5.0 en pairing met de BB E.U.D. is haast vanzelfsprekend. En dit is nog maar het topje van de ijsberg..

RIM geeft aan voldoende applicaties beschikbaar te krijgen, dus ik voorzie een serieuze concurrent voor de iPad. Dat produkt is immers meer geschikt voor de consumentenmarkt. Van enige toenadering tot de zakelijke markt heeft Apple tot dusver weinig blijk gegeven.

Morgen overleg met de vertegenwoordiging van RIM in Nederland. Ik zie wel mogelijkheden voor een grootschalige pilot binnen de Rijksoverheid voor de Playbook. Het is natuurlijk wel zaak de kosten-efficientie in kaart te brengen.

En daarnaast: speledingetjes, afkomstig van de firma Apple, voor onze digibete hotemetoten, daar doe ik niet aan.

Daar bedank ik hartelijk voor….

Jottem, na een onderbreking van bijna drie maanden mag ik vanavond weer spartelen in het water. Door een tamelijk hardnekkig virus was ik afgelopen zomer niet in staat mijn duikcursus af te ronden, maar gelukkig kon ik instromen in de nu lopende cursus.

Vanavond een ‘weer even aan het gevoel wennen’-duik, kan ik volgend week mijn eerste buitenduik en examen doen. Het weekend daarna de tweede buitenduik en dan ben ik al weer klaar.

Het is dan inmiddels oktober en een stuk kouder dan in juli, vrees ik.

In tegenstelling tot de fabrikant van Kip-caravans, lukt een doorstart bij iBolk! altijd. Zo dus ook voor dit blog.

Het bloed kruipt immers toch waar het niet gaan kan…